Recept voor radicalisering

Recept voor radicalisering

Er wordt veel gesproken en geschreven over radicalisering in Nederland. Over jonge mensen die zonder medeweten van de familie naar Syrië of anderszins ongezonde oorden vertrekken. Een zorgelijke en ongewenste situatie voor alle betrokkenen. Ook, wellicht met name,  voor de geradicaliseerde jongere zelf. Het zijn echter de leiders (ronselaars) die deze vaak kwetsbare mensen ertoe brengen deze stap te zetten, middels een probaat recept. Succes gegarandeerd.

Ingrediënten voor radicaliseringssoep:

  • Een mens, bij voorkeur in de leeftijd van 13 tot 23 jaar.
  • Een flinke portie emotie. Bij voorkeur eenzaamheid en erbij willen horen.
  • Een toefje gedachten dodend taalgebruik.
  • Voeg wat destructieve manipulatie toe al naar gelang smaak.
  • En wat verse gevoelens van schuld en schaamte.
  • Een dubbele schep isolatie.
  • Veel puurheid.
  • Laat het vervolgens geleidelijk gaarkoken.

Bereiding:

Benader bij voorkeur adolescenten. Dat zijn kwetsbare jongeren (13- 23 jaar) die zeer gevoelig zijn voor invloeden van buitenaf. De kwetsbaarheid zit in de identiteitswissel die het kind doormaakt. Van kind naar volwassenheid, het verwerven van meer autonomie in de relatie tot bijvoorbeeld hun ouders. Tevens is het een periode van veel onzekerheid en verwarring, onrust en conflicten waarbij de adolescent zich meer gaat oriënteren op andere groepen buiten de familie om. Gebruik dit en creëer een gesloten groep waar het jonge mens zich thuis zal gaan voelen.

Normaliter wordt adolescentie afgesloten met een identiteitsvoltooiing. Echter het is belangrijk om dit proces vroegtijdig te verstoren. Dan is het jonge mens een ideaal ingrediënt voor destructieve manipulatie. Hierbij wordt de persoonlijkheid van de manipulator (veelal ook leider of ronselaar genoemd) inclusief alle normen- en waarden en gedragscodes van de nieuwe groep opgelegd. Dit is uitermate bevorderlijk voor een succesvolle radicalisering. Amerikaans onderzoek wijst uit dat ook een ouder mens, op kwetsbare momenten een heel bruikbaar ingrediënt kan zijn. Timing is in dit geval van groter belang. Denk hier aan significante life-events die veel emotie losmaken zoals rouw, verlies van een baan, scheiding enzovoort.

Men kan de soep niet gaarkoken zonder emotie. Met andere woorden, wil je nieuwe beliefs in het (adolescente) brein implementeren dan heb je bij voorkeur een extreme staat van emotie nodig. Bij voorbeeld als iemand van school is gestuurd, uit zijn (voetbal) club is gezet, nergens echt bij hoort of thuis veel ruzie heeft. Gebruik vooral royaal het gevoel van eenzaamheid (niemand begrijpt je) en de essentiële menselijke behoefte van het erbij willen horen.

Eenmaal ondergedompeld en afhankelijk van het nieuwe systeem beloon de persoon in kwestie voor goed gedrag. Gedrag waarbij men laat zien dat men zich conformeert aan de ideeën en de doelstellingen van de groep.

Duurt het vertoon van nieuw gedrag te lang, sluit de persoon buiten. Negeer of bestraf op een andere manier. Voeg vervolgens ruim gevoelens van schaamte en schuld toe. Een bijzonder belangrijk ingrediënt is de isolatie. Gebruik dit bij voorkeur bij de start van het recept en aan het einde. Isoleer in eerste instantie de adolescent van de oude groep, zijnde ouders, familie en vrienden. Herhaal dit aan het einde om te voorkomen dat het men zich bedenkt. Hou zoveel mogelijk controle over de tijd en de fysieke omgeving van de persoon. Dit kan o.a. door middel van het letterlijk fysiek verwijderen van de oude groep. Strenge controle mechanismen over de tijdbesteding is ook aan te bevelen, terwijl een schepje angst (dreigementen) eventuele schifting van de soep voorkomt. Verdeel de wereld scherp in het zuivere en onzuivere, het absolute goede, namelijk de groepsideologie en het absolute slechte, alles buiten de groep. Beantwoord geen vragen, straf kritiek onmiddellijk af.

Heeft u een andere smaak en heeft dit recept van radicalisering niet uw voorkeur?

Kijk dan vooral eerst naar de kok zelf. Hoed u daarvoor! Immers het is niet het recept dat er toe doet maar vooral de kok die het moet realiseren. Laat uw kinderen niet in de keuken toe, laat staan proeven. Zo mogelijk, verwijder deze kok subiet uit uw kook omgeving.

Heeft u ondanks uw persoonlijke voorkeur toch iemand deze soep in uw keuken laten maken? Hebben uw kinderen aan de soep geproefd? Deze soep valt jammer genoeg niet zomaar door de goot te kieperen. Het zijn taaie ingrediënten die vragen om speciale schoonmaak middelen. Dat is een langdurig en confronterend traject voor alle betrokkenen,  waarbij kennis en kunde over het recept en de verwijdering ervan nodig is. Zoek professionele hulp voor uzelf en het slachtoffer. Schaam u vooral niet.

 monique-molendijk.nl

Kings day, expatriates and the fitting-in part!

Having been an expat for about 20 years of my life, the one issue that always sort of popped up was this fitting-in thing. I lived in Düsseldorf, München, Paris, Zürich, Madrid, New York just to name a few places and subsequently ended back in my birth town The Hague. Much to my own surprise by the way.

Traveling and moving all these years thought me that no matter how hard you try (and I tried!), you’ll never just quite fit-in anywhere. At some point I stopped trying and enjoyed the part of being just a little different. Just not quite fitting-in! Looking back I think I made that decision in the Paris metro. I was young, insecure as could be and going for my first job interview. Well dressed and on high heals. It was somewhere between eight and nine a clock in the morning and the metro was packed. Packed with people that were all a lot shorter then me. That piece of insight came with a bit of a shock! I realised that I could look over everybody’s head right through to the other end of the wagon. As a young woman that did not feel good. At home a was considered tall, in France I was a giant. As a matter of fact, sticking out like a sore thumb would accurately describe the situation.

Anyway, I got the job and I’ll never forget the managers words: You are a bit young for the job but you have presence (the French can be so charming). I never wore high heels again, which had nothing to do with my length but everything with French cobble stone streets. I also made the decision that fitting-in was no longer one of my lifetime goals.

Fast forward plus minus thirty years. The Hague. My birth town were I now have stayed put for the last ten years.

You might have noticed that our Queen has abdicated and that we will have a new King. And Queen, mind you, an expatriate Queen. I can’t help myself and wonder what she must be thinking. All these weird people walking around in orange. Drinking orange drinks and eating orange food, of which some give you a toothache by just looking at them. This crazy but very fun habit of emptying your garage/cellar/ attic and trying to sell all your stuff off on the street, preferably at six in the morning only to then go and spend your just earned money and buy new stuff that you then as an result will have to sell again the following year. Somehow I have this sneaking suspicion she might not feel very fitting-in whilst waving at an orange dressed, eating & drinking and bobbing crowd.

Looking at her I also have a sneaking suspicion that she too at some point must have made the decision that fitting-in is not one of her lifetime goals. Considering the always present smile on her face!?

Me, well I still happily just don’t quite fit in. Not even on Kings day. Living abroad for such a long time gives you a different perspective on Kings day and life in general. And at the end of the day isn’t that  whats it’s all about,  a matter of perspective!!

 

Doe toch wat je hart je ingeeft!

Doe toch wat je hart ingeeft!

De eerste blog op mijn website. Zo’n eerste blog is natuurlijk heel toonzettend en dus loop ik al dagen te denken waar ik het over zal hebben. Vanochtend kreeg ik het advies ‘doe toch wat je hart je in geeft’. Dank je de koekoek, mijn hart ligt namelijk bij alles wat mensen verder helpt.

Moet ik het dus over loopbaanbegeleiding hebben, omdat het toch oh zo essentieel is dat wij dat werk doen waar wij goed in zijn en daarmee ook plezier in hebben. Voor onszelf en voor de werkgever. Een burn-out komt immers niet alleen van hard werken. Of zal ik het liever over outplacement hebben en hoe belangrijk dat toch wel niet is om gelijk weer aan de slag te kunnen als je eenmaal je baan hebt verloren. Van werk naar werk, ook een punt voor de maatschappelijk verantwoorde werkgever.

Of zal ik het dan toch maar hebben over het verwerken van nare ervaringen, trauma’s en EMDR? Hoe geweldig het wel niet is om iemand na enkele EMDR sessies weer in een auto te zien stappen na een ongeluk. Of iemand weer gewoon te zien functioneren na een hele traumatische ervaring zoals een overval.

De kranten staan er momenteel bol van. Jonge mensen die dusdanig gebrainwasht worden dat zij in Syrië te gaan vechten. Daar wil ik het eigenlijk ook wel heel graag over hebben. Adolescenten zijn namelijk bij uitstek heel kwetsbaar voor destructieve beïnvloedingstechnieken, of dat nou gaat om vechten in Syrië, loverboys die meisjes manipuleren of in maatschappelijke omgevingen zoals (sport) clubs waar de verkeerde (groeps) leiders acteren. Waarom wordt dat mechanisme in Nederland zo weinig herkend en erkend?

Ik wil ook met veel plezier en hoogst uitgebreid hebben over psychosomatiek. Psyche, onverwerkte emoties bij schuld, schaamte, verdriet, spelen allemaal een rol bij het ontstaan van heel veel aandoeningen. De medische- en geesteswetenschap weet elkaar hierin gelukkig meer en meer te vinden. Een heel interessant thema met perspectief.

Ik denk dat ik mijzelf maar eens stevig ga coachen. Overigens ook een thema waar ik het over ga hebben.

Het is allemaal maar net hoe je het bekijkt!

PS. Suggesties zijn uiteraard welkom.

contact